O chorobie Gravesa – Basedowa

Jednym ze schorzeń gruczołu tarczycy jest choroba Gravesa- Basedowa. Za powstanie tej choroby winę ponosi nasz układ odpornościowy, który produkuje przeciwciała zmuszające tarczycę do ciągłej pracy. Dlatego też początkowe objawy choroby Gravesa-Basedowa przypominają objawy nadczynności tarczycy, tylko w bardziej nasilonej formie. Choroba Gravesa-Basedowa w jej początkowym przebiegu leczona jest tyreostatykami, które mają za zadanie spowolnić pracę tarczycy. W sytuacji, kiedy terapia tyreostatykami nie przynosi oczekiwanego efektu, zachodzi konieczność podania promieniotwórczego jodu. Promieniotwórczy jod pacjent otrzymuje w kapsułkach w zakładzie medycyny nuklearnej. Przed podaniem promieniotwórczego jodu konieczne jest przeprowadzenie scyntygrafii tarczycy. Dzięki temu badaniu lekarz otrzymuje informację, jak chory gruczoł będzie reagował na jod. Badanie to jest wykonywane także u osób, u których powstało wole guzkowe. Po wykonaniu scyntygrafii możliwe będzie prawidłowe dobranie dawki promieniotwórczego jodu. Leczenie choroby Gravesa-Basedowa jest leczeniem trudnym, zwłaszcza kiedy konieczne jest podanie jodu promieniotwórczego. Czasem bowiem lekarz ma problem z prawidłowym dobraniem dawki jodu, jaką pacjent powinien otrzymać. Może więc dojść do powikłania w postaci niedoczynności tarczycy.

O chorobie Hashimoto

Każdego roku w naszym kraju wzrasta liczba zachorowań na tarczycę. U wielu osób rozpoznawana jest choroba Hashimoto. Choroba Hashimoto jest chorobą autoimmunologiczną. Oznacza to, że nasz układ odpornościowy atakuje gruczoł tarczycy doprowadzając do zniszczenia gruczołu. W swym początkowym przebiegu choroba Hashimoto daje takie same objawy, co nadczynność tarczycy. Po kilku tygodniach praca tarczycy wraca do normy. Po pewnym czasie praca tarczycy znów ulega zaburzeniu, tym razem jednak dochodzi do niedoczynności tarczycy. Choroba Hashimoto ustępuje samoistnie po zniszczeniu przez układ immunologiczny gruczołu tarczycy. Gruczoł ten, w odróżnieniu od wątroby, nie regeneruje się i skutkiem zniszczenia gruczołu tarczycy jest niedoczynność tarczycy. Dlatego zachodzi konieczność przyjmowania produkowanych przez tarczycę hormonów. Przyjmowanie hormonu tarczycy pozwoli nam na uniknięcie przykrych objawów związanych z niedoczynnością tarczycy. Tabletki zawierające hormony tarczycy musimy niestety przyjmować już do końca życia. Dawka przyjmowanego leku zazwyczaj po jej prawidłowym dobraniu nie jest jednak zwiększana, utrzymuje się na jednym poziomie. Aby jednak wyniki naszych badań były prawidłowe, a dolegliwości nie powracały,nie możemy zapominać o codziennym zażyciu tabletki. Tabletki z hormonem tarczycy zażywa się każdego ranka przed śniadaniem.

O niedoczynności tarczycy

Gruczoł tarczycy może produkować zbyt małe ilości tyroksyny, kalcytoniny i trójjodotyroniny. W takiej sytuacji dochodzi do niedoczynności tarczycy. Do objawów niedoczynności tarczycy należy przybieranie na wadze mimo stosowania dotychczasowej diety, wysuszona na łokciach i kolanach skóra, obniżona odporność oraz ciągłe zmęczenie. Z powodu niedoczynności tarczycy kobiety mogą mieć także problemy z zajściem w ciążę. Jeżeli zauważymy u siebie podobne objawy, należy zgłosić się do lekarza. Po przeprowadzeniu wywiadu lekarz skieruje nas na badanie TSH. Jest to badanie, które sprawdza jaki jest w naszym organizmie poziom hormonu, który pobudza tarczycę do pracy. Dodatkowo lekarz zleci także przeprowadzenie badania FT3 i FT4. Badanie to pozwoli sprawdzić ilość hormonów, które produkuje tarczyca i ostatecznie potwierdzić lub wykluczyć niedoczynność tarczycy. Prawidłowy wynik TSH to wynik zawarty pomiędzy 0,27 – 4,0 mU/l. Wyższy wynik jest dowodem niedoczynności. Niedoczynność tarczycy musi być leczona przez lekarza endokrynologa. Tylko endokrynolog może podjąć właściwe leczenie niedoczynności tarczycy. Badanie TSH powinny raz w roku wykonywać profilaktycznie osoby, u których w rodzinie zdarzały się przypadki chorób tarczycy, zwłaszcza jeśli na tarczycę chorowały matka lub babcia. Na choroby tarczycy częściej chorują kobiety.

Podrażnienie skóry promieniami słonecznymi

W okresie lata w wyniku zbyt długiego przebywania na słońcu może dojść do podrażnienia skóry. W takiej sytuacji ulgę mogą nam przynieść przyłożone na skórę schłodzone plasterki ziemniaków. Zamiast pokrojonych w plastry ziemniaków możemy użyć również papki ze startych ziemniaków, papkę także schładzamy przed położeniem na skórę. Zawarty w ziemniakach krochmal złagodzi podrażnienia. Podrażnionej zbyt długim pobytem na słońcu skórze pomogą również okłady ze zsiadłego mleka lub naturalnego jogurtu. Na podrażnioną skórę 3 razy dziennie należy nałożyć grubą warstwę jogurtu lub zsiadłego mleka. Takie okłady ochłodzą podrażnioną skórę oraz zapobiegną powstaniu pęcherzy. Jeżeli jednak zdarzy się, że pęcherze powstaną to w ich gojeniu się mogą nam pomóc okłady lub olejek z marchewki. Na miejsca pokryte pęcherzami możemy przyłożyć startą na drobnych oczkach tarki marchewkę. Marchewkowy olejek przygotujemy zalewając 3 łyżki utartej marchewki 6 łyżkami oleju. Po zamknięciu słoika potrząsamy jego zawartością i odstawiamy na kilka godzin. Po zmacerowaniu się składników olejek wyciskamy przez gazę i kilka razy dziennie smarujemy nim pokrytą pęcherzami skórę. Długi pobyt na słońcu może spowodować odwodnienie organizmu. Z objawami odwodnienia możemy walczyć wypijamy karton soku pomidorowego. Możemy do niego dodać szczyptę soli.

Zwalczamy objawy infekcji

Katar, czy infekcja gardła może spotkać nas także latem. Kiedy poczujemy pierwsze objawy infekcji możemy spróbować zwalczyć je domowymi sposobami. Na ból gardła może nam pomóc płukanka cytrynowa. Do jej przygotowania potrzebujemy jedynie szklanki gorącej wody, do której dodajemy sok z cytryny. Po lekkim przestygnięciu płuczemy gardło 3 razy dziennie. Taką płukankę na ból gardła może przygotować także używając zamiast soku z cytryny łyżeczki oczyszczonej sody, którą należy rozpuścić w szklance ciepłej wody. Płukanki mają działanie przeciwbólowe oraz dezynfekujące. Jeżeli męczy nas kaszel możemy spróbować zwalczyć go pijąc napar z siemienia lnianego. Do przygotowania naparu potrzebujemy 2 łyżek siemienia i kilku plasterków cytryny. Siemię i cytrynę zalewamy 1/2 l gorącej wody i odstawiamy na 15 minut. Po kwadransie dodajemy 2 łyżki miodu, otrzymaną miksturę pijemy 2 razy dziennie w ilości 1/2 szklanki. Taka mikstura jest szczególnie pomocna w zwalczaniu suchego kaszlu. Bardzo dobrym sposobem na obniżenie gorączki jest napar przygotowany z kwiatów bzu czarnego i kwiatów lipy. Mieszamy po 1 łyżeczce obu ziół i zalewamy je szklanką wrzącej wody. Przykrywamy i odstawiamy na kwadrans. Ciepły napar pijemy 3 razy dziennie. Aby napar długo był ciepły, zioła możemy zaparzyć w termosie. Jeżeli mimo stosowania domowych środków objawy nie ustępują, należy zgłosić się do lekarza.

Rak pęcherza moczowego

Co roku w Polsce u coraz większej liczby mężczyzn rozpoznawany jest rak pęcherza moczowego. Wzrost zachorowań na ten typ raka związany jest przede wszystkim ze zbyt późnym zgłaszaniem się do lekarza oraz z bardzo dużą liczbą mężczyzn palących papierosy. Papierosy wywołują nie tylko raka płuc, ale także przyczyniają się do zachorowania na raka pęcherza moczowego. Rakiem pęcherza moczowego zagrożeni są także mężczyźni, którzy w swojej codziennej pracy mają kontakt z metalami ciężkimi, mineralnymi olejami i płynami, które używane są do obróbki metali. Do wizyty u lekarza powinno panów skłonić częste oddawanie moczu (i to zarówno w ciągu dnia, jak też w nocy), ból, który towarzyszy jego oddawaniu, krwiomocz oraz parcie na pęcherz. Objawy te nie muszą być jednak objawem raka pęcherza moczowego. Takie dolegliwości są objawem łagodnego rozrostu stercza, kamicy lub stanu zapalnego dróg moczowych. Podstawowym badaniem, które pozwoli na wykrycie zmian chorobowych jest ogólne badanie moczu. Dodatkowo lekarz może zlecić także wykonanie badania USG jamy brzusznej i dróg moczowych. Badanie USG jamy brzusznej i dróg moczowych przeprowadzane jest po wypiciu przez pacjenta porcji wody mineralnej, gdyż w trakcie badania USG pęcherz pacjenta musi być wypełniony. Czasem wykonywana jest także cytoskopia.

O zapaleniu płuc

Trudności z oddychaniem, kaszel, gorączka i ból głowy mogą być objawem zapalenia płuc. Zapalenie płuc nie jest już dzisiaj chorobą śmiertelną, jest jednak chorobą bardzo niebezpieczną dla osób starszych i małych dzieci. Najczęściej zapalenie płuc wywoływane jest przez pneumokoki. Przyczyną zapalenia płuc może mieć także podłoże grzybicze. Może zostać również wywołane przez wirus wywołujący grypę. Zapalenie płuc bardzo często dotyka także osoby po operacjach oraz bardzo małe dzieci. U bardzo małych dzieci zapalenie płuc wywoływane jest poprzez zachłystywanie się. Mowa jest wówczas o zachłystowym zapaleniu płuc. Zapalenie płuc jest chorobą, która jest przenoszona zazwyczaj drogą kropelkową. Takie zapalenie płuc nosi nazwę samoistnego zapalenia płuc. Zapalenie płuc jest chorobą, która jest możliwa do zdiagnozowania już poprzez badanie osłuchowe. Czasem jednak lekarz zleca wykonanie zdjęcia RTG klatki piersiowej. Zapalenie płuc wymaga leczenia antybiotykami. Mimo że objawy choroby typu gorączka czy duszności ustępują zazwyczaj po 3 dniach od podania antybiotyku, to jednak antybiotyk musimy zażywać od kilku do nawet kilkunastu dni. Przerwanie kuracji grozi powrotem choroby, która może tym razem mieć znacznie ostrzejszą, wymagającą nawet pobytu w szpitalu, postać. W trakcie choroby nie należy zażywać syropów o działaniu przeciwkaszlowym.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu

80% procent kobiet po menopauzie dotyka problem wysiłkowego nietrzymania moczu. Wysiłkowe nietrzymanie moczu, nazywane w skrócie NTM, jest efektem osłabienia mięśni dnia macicy, do którego dochodzi w wyniku ciąży, ale także na skutek zachodzących w obrębie miednicy zmian spowodowanych wiekiem kobiety. Kobiety, które cierpią na NTM mają jednak szansę pozbycia się tej przykrej dolegliwości dzięki zastosowaniu terapii laserowej. Terapia laserowa jest szczególnie polecana kobietom, u których NTM jest jeszcze w stadium początkowym. Do przeprowadzenia tego zabiegu jedynym przeciwwskazaniem jest infekcja pochwy. Dlatego zanim kobieta zostanie poddana terapii, musi wykonać badanie na czystość pochwy i ewentualnie poddać się leczeniu przed wykonaniem laserowej terapii. Zabieg jest zabiegiem bezbolesnym. Przez 2 tygodnie po wykonaniu zabiegu należy zrezygnować z basenu, a przez 30 dni nie wolno podnosić ciężkich przedmiotów. Przez okres 30 dni po zabiegu należy zrezygnować także ze stosowania tamponów oraz ze współżycia. Pierwsze efekty laserowej terapii odczuwane są dopiero po około 3 miesiącach. Ta nowatorska metoda  leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu nie jest niestety refinansowana przez NFZ. Za jego wykonanie pacjentki muszą więc zapłacić. Koszt wykonania zabiegu wyniesie więc około 3,5 zł.

O promieniach słonecznych

Słoneczne promienie mają bardzo pozytywny wpływ na nasz organizm. Przede wszystkim pod wpływem promieniowania UV w naszej skórze może wytwarzać się witamina D. Witamina D umożliwia wchłanianie przez nasz organizm dostarczanych z pożywieniem fosforu i wapnia, dzięki czemu nasze kości i zęby są mocne i zdrowe. Dzięki witaminie D dzieci nie dostaną krzywicy, a osoby dorosłe osteoporozy. Promieniowanie UV jest także korzystne dla skóry dotkniętej łuszczycą. Jednakże z dobroczynnego działania słońca należy korzystać bardzo ostrożnie. Jeżeli zażywamy jakiekolwiek leki  zanim zdecydujemy się na skorzystanie ze słonecznych kąpieli, przeczytajmy ulotkę dołączoną do leków. Działanie słońca w połączeniu z lekami może bowiem wywołać przebarwienia lub wysypkę. Kąpieli słonecznych raczej nie powinniśmy zażywać także w czasie kuracji dziurawcem i to zarówno podczas zażywania tabletek, które zawierają dziurawiec, jak i podczas picia naparu z dziurawca. U osób, które zażywają dziurawiec (obojętnie pod jaką postacią) może dojść do pojawienia się na skórze brunatnych plam. Z kąpieli słonecznych bardzo ostrożnie powinny korzystać również osoby ze znamionami na skórze, gdyż pod wpływem promieniowania UV niegroźne znamiona mogą przybrać postać zmian nowotworowych. Ze słońca ostrożnie powinny korzystać kobiety w ciąży.

Krótko o protetyce

Dzięki zdobyczom protetyki możemy uzupełnić niedobory w uzębieniu różnymi metodami. Jedną z tych metod są mosty. Aby możliwe było uzupełnienie luk w uzębieniu za pomocą mostu, luka w uzębieniu musi być otoczona naszymi własnymi zębami, które będą stanowiły filary podtrzymujące most. Dlatego zęby te muszą mieć zdrowy korzeń. Założenie mostu nie jest refundowane przez NFZ. Cena mostu zależy od materiału z jakiego zostanie on wykonany oraz od ilości zębów, które będzie uzupełniał. Mosty są bardzo trwałym sposobem uzupełnienia brakujących zębów. Czasem służą tylko 20 lat, ale czasem nawet do końca życia. Braki pojedynczych zębów z przodu możemy uzupełnić mostami adhezyjnymi. Na wykonanie takich mostów nie mogą jednak liczyć osoby cierpiące na bruksizm oraz osoby z wadami zgryzu. W przypadku uzupełnienia dużej ilości brakujących zębów lub w przypadki, kiedy nasze zęby są zbyt słabe, aby podtrzymały most, braki w uzębieniu możemy uzupełnić za pomocą protezy szkieletowej lub osiadającej. Protezy osiadające możliwe są do wykonania w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. W ramach ubezpieczenia możemy wykonać protezę bezpłatnie raz na 5 lat. Musi nam jednak brakować minimum 5 zębów w szczęce górnej i co najmniej 5 w szczęce dolnej. Protez nie przechowujemy w wodzie, lecz w specjalnie dla nich przeznaczonym pudełku.

Designed by